تاملی شده است که روح را مجالی نیست تا در مخمصه روان آسوده خیال بال بگستراند.درنگی نیاز است تا در هیاهوی خویشتن و غیر خویشتن به خود پروازی را در خیال مطلق سیر دهیم تا فرتوت خستگی نگردیم و نشویم خسته خستگی.برحه را طی میکنیم و بی درنگی قصه یک غصه دیگر را در رفت خستگی قبل مستمر که چنان زمانی نیست تا عبرتی،تجربه ای ،گذرانی و لذتی را همسوی آن کنیم که لااقل حض آن برده باشیم و همگان در پی توقعی نا صواب!(م.آشنا)

نگین اخلاق در نفس ستوران زمان هرآن قربانی آن میشود که شهوت چلچلی آن تازه تر از هر دورانی است.چله زمان میگذرد.سایه سترگش سنگین میشود بر افلاک.سپهر حق آرامیده در خاک و نه اسیر که زنده تر از هر لحظه ای که اوهام شهوت نفس دوپایانی که هرآنچه چرخش دنیا بگذرد نامی زنیکی برآن ننهاد،زهی خیال باطل که خورشید بر سر نیزه دیدن سهمگین است!آری هویدای حق بر چنبره جهل و نفس و مقام غالب گشته و آنانینی را که بودند و حسرت فرمانروایی ملک ری را به ضرب شمشیر بر گردن حجت حقش نهادند و بودند دو به شکانی که غرق در تصمیم زار خویش سکوت کردند و تیر بعدها به زه کمانشان گرمی کرد که شاید توبه نستوه مفید به مقید گردد و سیاه جامگان سیاه بخت سرخ سیرت زمان که شادمان از اسارت هویدای حجت خدا که هنوز در اضمحلال زمان نیز نصرتی را برنتافتندوهنوز خود اسیر تر هر آزاده اسیر اسرای خاندان حسین هستند.آری زینب که به حق در کلام زینت علی به شمشیرش را خواستگاه بیان برنده ترین حقایق کلام نمود که اینچنین چالشی را در مقام صبر ،استقامت و مبارزه به منصه اعتلای حق جاوید کرد.چهل روز کوی حسین بر قامت شیرزن مردان حسین معلی گردید تا هرآنچه دنیا باق

یاد ایام.سرد سرما.گوشه گیریم.به کناری گرم دور کرسی قصه گوی خویش و خویشان.لب ما لبریز و عشق و بودن.امید باهم بودن. قسمت مادربزرگا.حسرت نبودن پدربزرگ.واما از دست ندادن این لحظه سفید .مهمون رحمت خدا.برف سفید شده گرمای این گل سرخ.گونه چهره همون گل سرخ.قدر ایام.....قدر لحظه حالا.(م.آشنا)

اندک زمانی در قیاس اندک جرعه ای انسانیت که هرآن وقت تنگ تر از گذشته میگردد و ناخواسته که غفلت و اما خواسته ،مذموم که تلخی آن به حرص زمانی است که در تعجیل این خودخواهی معنای گذشت را به هیچ واسطه ای در قبال حسرتی که آه از نهان نیز کم است متبلور میسازذ و وخود بافته در رذیلتی که اگر هرآن گه زمان به خوردش گردد مقاومتر تنیده گردد که آنگاه که آگاهش میگردیم دیگر ره آزادی از این اسیر خودساخته نیستیم.این توان چنانچه که در این ساختن بر بیهودگی تلف گردیده ،مستهلک گردیده که حال امید برای نه خود باز هم دیگری وجود ندارد و اینست حاصلش تنهاشدن در تنهایی در تنهابودن.(م.آشنا)